Rock Bottom: 'Mijn hart sloeg maar 32 slagen per minuut'

Rock bottom betekent letterlijk de bodem van de put raken. Het absolute dieptepunt in een mensenleven. Voor veel mensen is rock bottom hét moment dat ze beseffen dat er actie moet worden ondernomen.

Dit artikel verscheen in februari 2018 in Lef Magazine.

Tekst: Amy van de Wiel
Beeld: Mitch van Schijndel

Wie: Kevin Usherwood (26)
Wat: Anorexia nervosa
Waarom: Kon niet meer sporten
Wanneer: Najaar 2010
Waar: Eindhoven
Hoe: Liet zich behandelen 

‘Toen ik na een bokssessie voor de zoveelste keer heel Eindhoven doorfietste, begon ik hevig te trillen en te zweten. Mijn hart klopte hard en ik werd licht in mijn hoofd. Voor de eerste keer in mijn leven had ik een hypo, wat je krijgt als je bloedsuikerspiegel te laag is. Het voelde alsof ik al mijn energie verloor. Met de laatste kracht in mijn lichaam sleepte ik mezelf naar huis. Het was alsof mijn lichaam alles op alles zette om zijn functies nog gaande te houden. Ik was niet goed bezig, besefte ik. Toch veranderde ik niks aan mijn levensstijl. Het was mijn levensdoel om buitengewoon veel af te vallen en later ook aan te komen in spiermassa.

Error op de thermometer
Midden in de zomer van datzelfde jaar besloot mijn moeder mijn lichaamstemperatuur te meten. Ze vond dat ik bleek zag en vertrouwde het niet. ‘Error’, gaf de thermometer aan. Ze zette me meteen onder een warme douche. Na het douchen trok ik een dikke trui en jas aan en nogmaals werd de thermometer tevoorschijn gehaald. 34 graden. Ik schrok ervan. Ik was bang dat ik dood zou gaan en durfde niet te gaan slapen die nacht. De volgende ochtend ging ik direct naar de spoedeisende hulp. Daar bleek mijn hart maar 32 slagen per minuut te slaan. Wanneer ik opstond of een spontane beweging maakte, werd alles wit en voelde het alsof ik blind was. ‘Je hebt een eetstoornis, erken je dat?’ vroeg de arts me. Ik wist dat het zo niet langer kon. Het enige wat mij gelukkig maakte was sporten, en dat stukje viel nu weg. Voor mij hoefde het eigenlijk niet meer; ik was depressief en qua emotie toch al dood. Maar ik kon niet opgeven, want ik had naasten die om me gaven.



'Mijn hart sloeg maar 32 slagen per minuut. Wanneer ik opstond, werd alles wit'

 

Obsessieve bezigheden
Ik realiseerde me ineens dat ik wilde afvallen, toen ik vanaf mijn toenmalige opleiding naar huis liep. Ik zag mezelf in de weerspiegeling van auto’s en ramen en stond oog in oog met mijn spiegelbeeld. Wat ben ik dik, zeg! dacht ik. Als ik nu terugkijk, was ik toen, op 18-jarige leeftijd, ook wel een flinke jongen. Ik at slecht: pizza als avondeten en koekjes en wafels in de pauzes op school. Normaal eten zoals brood lustte ik niet en vitamines kreeg ik te weinig binnen. Ik heb autisme en was niet gelukkig op dat moment. Ik denk dat er bij mij altijd al een link was tussen eten en hoe het met me gaat.

Na een goed gesprek met mijn moeder ging ik naar een diëtist. Zij gaf me eetschema’s, maar het aantal calorieën daarop shockeerde me. Ik ging boksen om gewicht te verliezen. Daarna fietste ik heel Eindhoven door, soms wel drie keer per dag. Ook ging ik fitness en buikspieroefeningen doen. Al dat sporten en bewegen veranderde in korte tijd in een obsessie. Hoewel ik steeds meer sportte, ging het bijhouden van de eetschema’s bergafwaarts. Ik was er nog nauwelijks mee bezig en at bijna niks meer. Na een week bij de diëtist was ik al abnormaal veel afgevallen. Ik was gewoon gemotiveerd, vond ik. Om eerlijk te zijn ben ik nooit meer zo gelukkig geweest als toen; voor het eerst in mijn leven had ik iets gevonden waar ik een zelfvoldaan gevoel van kreeg. Mijn diëtist zei dat ik op moest letten, maar ze heeft nooit ingezien dat ik een eetstoornis had. Mijn moeder daarentegen zei op een gegeven moment dat ik moest stoppen. Ze had gelijk, wist ik: mijn gewicht was goed zo. Toch bleef ik toegeven aan mijn verlangen.

Calorieënlijstjes
Na mijn bezoek aan de spoedeisende hulp, werd ik aangemeld bij de ggz. Tot dat moment wist ik helemaal niet dat jongens ook anorexia konden krijgen. Omdat er een wachtlijst was, ging ik eerst zelf aan de slag. Met behulp van zelfgemaakte lijstjes werkte ik naar het binnenkrijgen van 2500 calorieën per dag toe. Toen ik na vier maanden eindelijk in behandeling kwam, zat ik daardoor niet meer op het dieptepunt van mijn eetstoornis. Toch duurde het nog bijna een jaar voordat ik de 2500 calorieën bereikte. Tijdens mijn behandeling merkte ik dat er veel onduidelijkheid over jongens met een eetstoornis was. Ik kreeg zelfs een brief thuis met ‘Uw dochter heeft een eetstoornis’ erin. Heel beschamend vond ik dat.

Tijdens de behandeling leerde ik voor het eerst in mijn leven gezond te eten. Ik weet nu dat ik in herstel ben en niet dik aan het worden ben. Ik ga altijd voor het uiterste. Dat komt voort uit onzekerheid, dat drijft mij heel erg. Ik moet altijd blijven waken dat ik daar niet in doorschiet. Als ik onrust voel, weet ik dat ik moet opletten. Dan zoek ik afleiding door muziek te maken of een spel te spelen op de PlayStation. Ik werk nu als ervaringsdeskundige en heb daar een pittige opleiding voor afgerond. Mijn gedrevenheid kwam daar goed van pas: het bood mij baangarantie na de opleiding. In de toekomst wil ik de opleiding verpleegkunde gaan doen. Ik had nooit veel oog voor verpleegkundige taken totdat ik na mijn opleiding in het werkveld terecht kwam. Ik heb nu veel meer om voor te leven dan toen. Ik heb een baan, vrienden, muziek, toekomstdromen en zelfs een vriendin. En dat houdt mij scherp.’ 

Reageer reacties (2)

Rinus van Och(06. april 2019)

ja dat vwas een eftige tijd voor ons allemaal maar we zijn ook allemaal KEI TROTS op jou en jou vrouw nu . super .

hellen(06. april 2019)

Kevin je ben mijn zoon ,,,,en je bent mijn alles samen met je zus ,,, ik ben blij dat je zoveel van me hield dat je voor mij weer wilde gaan eten,, dat je het goed vond dat rinus en ik en melanie  samen met je mochten vechten voor je herstel ,,, dank  je  dat je zoveel van me hield dat we dat allemaal door staan hebben ,,, en ik ben kei trots op je ,,,, en nu word je zelf vader ,en ben je gelukkig getrouwd ,,,,, ons geluk kan nie op ,,,,,,,,   

LEES MEER...