Hiep hiep hoeree

De datum: mijn moeders verjaardag. Zij is vierennegentig geworden. Ik acht. Gerucht geven aan mijn mijlpaal doe ik niet. Het ligt wel in mijn bedoeling om in de zelfhulpgroepen mijn muntje voor deze acht jaar clean tijd op te gaan halen. Opdracht van mijn sponsor om aan nieuwkomers te tonen dat het programma werkt. Dit vind ik een geldige reden om te gaan.

Verder heb en voel  ik niets met mijlpalen, verjaardagen en andere speciale dagen. Al dat gedoe, poespas en feestgetoeter. Laat zitten. Met verjaardagen sta je iedereen te serveren om daarna, tot laat in de avond, de hele boel weer op te mogen ruimen. Zie er het nut niet van in. Dus met mijn verjaardag geef ik niet thuis.  

Dit jaar ben ik mij terdege bewust dat de verjaardag van mijn moeder wel eens de laatste zou kunnen zijn. Ze is fragiel en sterk aan het dementeren. Op weg naar haar toe krijg ik een appje van een fellow. ‘Ben je thuis? Ben in de buurt!’ ‘Nee’, laat ik weten. ‘op weg naar Breda, naar mijn dementerende jarige moeke’. ‘Oh? Wat jammer! Breda? Naar een meeting?’ een zin later appt hij ‘….Oeps…..ik lees net van je moeder.’ ‘Misschien haar laatste verjaardag….’app ik weer terug  ‘en….vandaag vier ik ook mijn acht jaar clean.’

Blijkbaar leeft er in mij toch een onbewust verlangen om de dag niet zo maar ongemerkt voorbij te laten gaan. In de eerste instantie stond het in de planning dat zus, partner en ik naar een meeting zouden gaan om mijn muntje op te halen. Onvoorziene omstandigheden zorgen voor verandering van de dagplanning. Het etentje bij mijn zus voor en met mijn moeder komt in het gedrang. We moeten kiezen of delen. Omdat mijn moeder trager dan traag is geworden besluiten we de meeting te laten varen. Tenslotte kan ik ook mijn muntje de volgende dag ophalen en/of de dag daarna.

Mijn fellow laat weten dat mocht ik als nog naar een meeting gaan dat hij er bij wil zijn. Ik laat weten dat het niet gaat lukken. Etentje, moeder, zus en zo. Hij vraagt of hij mee mag eten.  De lefgozer. Ik bel mijn zus. ‘Hoe meer zielen hoe meer vreugd’ is haar antwoord. Vervolgens staat hij op afgesproken plaats en tijd voor de deur. Niet alleen. Uit de auto springt een van mijn sponsi’s naar buiten: “VERRASSING!!” en begint enthousiast te zingen: “Er is er een jarig hoera, hoera…” Het eten smaakt heerlijk, mijn zus is zich weer te buiten gegaan met haar kookkunsten. Mensen die ik lief heb omringen mij. Mijn moeder vindt alles mooi.

Hoe we het voor elkaar hebben gekregen weet ik niet, maar alsnog gaan we met zijn allen naar de meeting om mijn muntje op te halen (moeder niet inbegrepen). Op de meeting word ik nogmaals verrast. Mijn twee fellows hebben voor taart gezorgd met een kaarsje die ik uit mag blazen. De feeststemming zit er in.

Wat mij fascineert is dat het voor mijn twee lotgenoten een spontane ingeving is geweest om bij mij langs te komen. Ik ben namelijk nog niet zo lang geleden verhuisd. Zij wilden mij verrassen door onaangekondigd op de koffie te komen. Zij wisten niet dat ik die dag acht jaar clean op mijn naam mocht zetten. Ik vraag mij af of ze gestuurd zijn door mijn Hogere Macht. Deze samenkomst van omstandigheden deed mij vreugde ervaren. Ik was echt blij om mijn fellow aan de voordeur van mijn zus te mogen begroeten en daarna ook nog eens mijn sponsi.

Deze ervaring heeft mij doen realiseren wat het met iemand doet als er liefdevol een  verrassing wordt georganiseerd. Blijdschap, trots, verrassing en dankbaarheid zijn enkele gevoelens die ik mocht ervaren. Dit zijn de cadeautjes van herstel waar mijn lotgenoten het vaak over hebben. Mijn acht jaar mijlpaal is er bijzonder door geworden. Het inzicht dat feestjes ook bij het leven horen doet mij enthousiast uitkramen: Hiep, Hiep, Hoereeeeeee!!!!

 

Reageer reacties (0)
LEES MEER...