Ingezonden brief: 'Mijn ziekte is net zo dodelijk als kanker'

'Vraagt u zich nu af, hoe durft zij kanker en verslaving met elkaar te vergelijken? Dit doe ik ook niet. Wat ik wil is bewustwording en mededogen voor iemand die de lijdt aan de ziekte verslaving.' Wendy Teunissen is alcoholverslaafde in herstel en schreef onderstaande brief in eerste instantie om alles even van haar af te schrijven. Lef vond de brief te mooi om hem niet te delen.

U bent ziek, kanker! Bij niet behandelen gaat u dood. U levensverwachting is bij niet behandelen tussen de 1 en 5 jaar. Kiest u wel voor behandeling dan is de kans groot dat u nog heel oud wordt, alhoewel we dit niet kunnen garanderen.
 
Wat roept dit bij u op? 
 
Bij u, jullie, de (gezonde) lezer(s) van deze brief? Schrikt u? Denkt u, wat erg voor haar? Medelijden? Of vraagt u zich af of ik wel gezond geleefd heb en is het ook een beetje eigen schuld? Had je maar moeten stoppen met roken, gezonder leven, meer sporten. Maar laten we eerlijk zijn, over het algemeen leest u dit met een 'wat vreselijk voor je en laat je vooral behandelen, het is bij heel veel soorten van kanker tegenwoordig goed te behandelen en te genezen'. Er wordt veel geld en tijd in onderzoek gestoken. Dapper dat je strijd tegen de kanker aangaat en geef vooral niet op. Want niemand kiest er immers voor om kanker te krijgen, toch?
 
Veelvuldig een grondig onderzoek toont aan dat veel soorten kanker genetisch bepaald zijn. Kanker is een ziekte waarbij er een ongecontroleerde deling van lichaamscellen plaatsvindt. Dikke pech dus, je kunt nog net zo gezond leven maar je kreeg het toch.  Er zijn vormen en soorten van kanker die wel direct afgeleiden zijn van een ongezonde levensstijl. Maar ook hier voert medelijden en 'je gunt het niemand' de boventoon. Er is veel ongerustheid. Hoe ga je deze strijd aan? Welke ondersteuning heb je nodig om zo goed en snel mogelijk te herstellen? Welke medicatie heb je nodig, welke nazorg?

Er zijn veel landelijke collectes voor onderzoek naar kanker. Mensen die genezen... daar wordt naar opgekeken! Immers, je was doodziek maar je hebt dapper gestreden en je hebt de ziekte overwonnen. Een genezen kankerpatiënt staat synoniem voor overwinnaar, daar is bewondering voor. Iedereen gunt je behandeling, nazorg en genezing. Er staan terecht veel liefhebbende mensen om de patiënt heen. Als kankerpatiënt sta je zelden alleen. Je kunt rekenen op mededogen van je behandelaars en geliefden.

'Wat denkt u nu? Heb ik nog net zoveel recht op behandeling en mededogen?'


Degene die ziek is ben ik. Wendy, vrouw van 43 en moeder van 5 kinderen. Gescheiden. Dochter van, zusje van. Hoog opgeleid en een mooie carrière. Ik sport veel en heb nog nooit gerookt. Een mooie kennissenkring en een nog mooiere vriendenkring. Ik heb dus veel om voor te vechten zou u zo denken. 
 
Maar nee, ik heb geen kanker. Gelukkig, immers gun je dit niemand. Maar ik heb wel een ziekte die net zo dodelijk is bij niet behandeling als kanker. Ik ben verslaafd. Ik lijd aan de ziekte die verslaving heet en ik ben verslaafd aan alcohol. Bij niet behandeling is mijn levensverwachting 10 tot 15 jaar minder dan gemiddeld. Levercirrose, Korsakovsyndroom of verschillende vormen van kanker zijn het gevolg. Verslaving is een ziekte van de hersenen. Net zoals bij kanker maakt verslaving geen onderscheid naar geslacht, intelligentie, huidskleur of sociale status. Een verslaving kan erfelijk zijn maar kan ook ontstaan onder druk van de omgeving of bepaalde gebeurtenissen. Niemand kiest ervoor om verslaafd te raken.... echt niet! 
 
Wat denkt u nu? Heb ik nog net zoveel recht op behandeling en mededogen? Of denkt u, zwakkeling dan stop je toch gewoon met drinken, hoe moeilijk is dat? En als er een collectebus voorbij komt met daarop 'voor onderzoek naar verslaving' doneert u dan net zo makkelijk en met een goed gevoel? Laten we eerlijk zijn... veel trekken hun neus op. Verslaafden liggen onder de brug, zijn zwak, vies! En vooral; voor verslaving kies je. En bij een behandeling heerst er een gevoel van: snel de maatschappij weer in want de verslaafde kost veel geld. Laten ze zich nu maar bewijzen, na alle ellende die ze aangericht hebben. 

'Iedereen met een oordeel wil ik vragen zich 5 minuten te verdiepen in de ziekte verslaving'


Mijn vader was alcoholist. Het is wetenschappelijk aangetoond dat verslaving, net zoals kanker, voor 50 procent genetisch bepaald is. En ja, er waren gebeurtenissen die mijn ziekte aangewakkerd hebben. Ik heb, na 3 jaar actief ziek geweest te zijn, gekozen voor behandeling. Gelukkig. Mijn levensverwachting is weer goed. Maar de ziekte blijft op de loer liggen, net zoals bij kanker. Ik blijf mijn hele leven een patiënt en zal moeten blijven vechten voor mijn leven. Maar op het moment dat ik er achter kwam en me realiseerde dat ik ziek was, waren er nog maar een handje vol mensen om me heen. Mijn ziekte had veel kapot gemaakt. Heb ik dat bewust gedaan? Nee, ik was ziek. Ik had hulp nodig. Het enige wat je me kunt verwijten is dat ik me niet realiseerde dat ik ziek was. Een ziekte als kanker is een duidelijke tumor rondom of nabij een orgaan. Mijn ziekte is een ziekte van de hersenen. Een van de symptonen van mijn ziekte is dat ik deze niet wil erkennen. 
 
Vraagt u zich nu af, hoe durft zij kanker en verslaving met elkaar te vergelijken? Dit doe ik ook niet. Wat ik wil is bewustwording en mededogen voor iemand die de lijdt aan de ziekte verslaving. Niemand wil ziek worden. Niemand kiest ervoor om ziek te worden. Verslaving is een ziekte, geen zwakte of keuze. Dus in plaats van nu achter je pc te duiken en een boos relaas te schrijven, vraag ik aan ieder om je eens 5 minuten te verdiepen in de ziekte verslaving. Er zijn namelijk 1,5 miljoen mensen in Nederland die lijden aan de ziekte verslaving. Het kan dus niet anders dan dat u iemand in u directe omgeving kent die lijdt aan deze ziekte. Iemand die u hulp nodig heeft, uw mededogen! 
 
Ik ben Wendy en ik lijd aan de ziekte verslaving. Ik ben voor mijn leven verslaafd. Ik heb er niet voor gekozen om ziek te worden. Maar ik heb, na een intensieve behandeling, gekozen voor een leven van herstel.

Datum: 19/06/2017

Reageer reacties (3)

Bas Noordzij(19. juni 2017)

wendy, ik ken je niet maar ik vind je een moedige, sterke vrouw.

Toegeven dat je verslaafd bent is het begin van herstel.

ik heb al mijn verslavingen( drank, pillen, harddrugs), meestal, onder controle en soms word ik door mijn lieve, sterke vrouw teruggefloten als ik mijn grenzen toch weer iets verlegd heb.

dat dit een proces is waar ik nagenoeg geen controle over heb begrijpen mensen die niet verslaafd zijn niet.

ik vind de vergelijking niet zo heel gek want verslaving is altijd, geestelijk in sluimerende vorm, aanwezig.

ik ben al 30 jaar " afgekickt", maar het blijft geestelijk altijd aanwezig, het is dan ook geen kwestie van " beter" worden, maar mee leten omgaan.

💋👍

Cor(21. juni 2017)

Wendy, wat heb je dit goed verwoord, je hebt het heel sterk neergezet. Het is goed dat er bekendheid komt aan, dat verslaving ook genetisch bepaald kan zijn. Dan zouden ook daar zich meer mensen bewust van kunnen worden. Het Stigma moet van verslaving af, maar dat is nog een hele weg te gaan. Goed dat jij gekozen hebt voor een leven in herstel

Stan(22. juni 2017)

Dag Wendy. Wat is jouw verhaal herkenbaar en toepasbaar op mijzelf en nogal wat mensen die ik ken. Zelf worstel ik al lang met mijn alcoholproblemen. Opnames, therapiën, er is bijna geen la die ik niet opengetrokken en doorsnuffeld heb. Op dit moment werk ik mee aan een promotie onderzoek. De methodiek heet TMS en staat voor Trancarniele Magnetische Stimulatie. Het is een verre neef van de aloude elektroshock, alleen hier wordt een klein gebied van zo´n 2 bij 2 cm behandeld. Kleine onladingen van een electrospoel worden door de hersenpan op de buitenste hersenschors losgelaten. Gedachte hierachter is de defensieve funcie van de cortex tav zucht en trek te verbeteren. Goede resultaten zijn al geboekt in het behandelen van depresieve klachten. Nu maar kijken en onderzoeken of wij, aloholici, er ook bij gebaat zijn. De eerste, en ook zeker voorlopige, ´resultaten´ lijken bemoedigend. Om nog even in zoomen op jouw verhaal, van stigmatisering tot aan genetische componenten, een heel breed pad waar we mee te dealen hebben. Ik zet mij via voorlichting op VMBO en MBO sterk in, via mijn ervaringskennis, om de aanstormende gebruikers generatie op de gevaren van gebruik te wijzen. Erg leuk en zinvol om te doen. En wij , vanuit onze kracht , richting herstel. Ik wens je al het goede, moedig ben je al en aan inzicht ontbreekt je het zeker niet.

LEES MEER...